Klancyk z Agnieszką Drotkiewicz

„W jednym ze swoich programów Nigella Lawson obgryza ołówek przed  swoim Macintoshem, mówiąc, że kiedy ma deadline WSZYSTKO wydaje jej  się atrakcyjniejsze niż skończenie swojej pracy, WSZYSTKO – nawet prasowanie. Na szczęście – dodaje – sytuacja nie jest aż tak drastyczna, mam usprawiedliwienie dla swojej dystrakcji – muszę ugotować sobie obiad. Gotuje więc azjatycki bulion, który ma jej dodać animuszu i energii do pracy („tym bardziej, że można go jeść pracując”). Siada przed komputerem z miską rosołu, a kiedy go zje – wstaje i mówi: „prasowanie to nie taki zły pomysł.” Jedna z takich historii, autorstwa Agnieszki Drotkiewicz, zainspiruje Teatr Improwizowany Klancyk do tworzenia wyjątkowych historii.

Punktem wyjścia dla spektaklu będą tematy tak różnorodne jak cytowana wyżej opowieść o Nigelli Lawson, writer's block, Houellebecq, obrazy Turnera, czy prawo do pieczenia ciastek, poruszane w felietonach pisanych do Wysokich Obcasów. Co powstanie z połączenia talentu pisarskiego Agnieszki Drotkiewicz i nieograniczonej niczym wyobraźni członków Teatru Improwizowanego Klancyk, jak zawsze, nie wiadomo. Wiadomo jedynie i aż tyle, że będzie zabawnie, twórczo i inspirująco. Artyści zapraszają na wyjątkowy spektakl i wieczór, który na pewno już się nie powtórzy.

Agnieszka Drotkiewicz - autorka powieści „Paris London Dachau”, „Dla mnie to samo” i „Teraz”. Opublikowała także trzy zbiory rozmów: dwa wspólnie z Anną Dziewit („Głośniej! Rozmowy z pisarkami” oraz „Teoria trutnia i inne”) a sama - zbiór rozmów "Jeszcze dzisiaj nie usiadłam". W sezonie 2009/2010 była kuratorką cyklu spotkań literackich „Daleko od Wichrowych Wzgórz” w Teatrze Dramatycznym w Warszawie. Redaktorka książki podsumowującej te spotkania - "Daleko od Wichrowych Wzgórz" oraz dramatu pod tym samym tytułem wystawionego w Teatrze Dramatycznym w reżyserii Marcina Libera.

Teatr improwizowany Klancyk jest prekursorem warszawskiej teatralnej formy, polegającej na zespołowym budowaniu spektakli bez scenariusza, na bazie sugestii publiczności. Improwizacja przyjmuje różne formy – od spektakli skeczowych po długie dramatyczne przedstawienia. Cechą wspólną jest współpraca przynajmniej dwóch aktorów oraz tworzenie fabuły na bieżąco. Ten rodzaj teatralnego jazzu jest popularny na całym świecie, a w Polsce stanowił pierwszy objaw nowej kultury klubowego performance’u, który zapoczątkował Klancyk. Przejawia się w występach grup impro, warsztatach i dżemach improwizacji. Jest bezpośredni, opierający się na kontakcie z publicznością, rozładowujący i śmieszny.

Zdjęcia:

Klancyk, fot. Ania Pińkowska

Agnieszka Drotkiewicz, fot. Michał Korta