Wszystkie heroiny Eurypidesa

Współobywatele ateńscy Eurypidesa nie faworyzowali. To wiemy na pewno. Ale w starożytności Eurypides był niemal tak samo kochany jak Homer. Dowodem na to ilość zachowanych dramatów. Na Dionizjach Wielkich w 428 roku przed Chrystusem Eurypides wystawił "Hipolita uwieńczonego" i tą tragedią odniósł zwycięstwo, ale Eurypides nie był człowiekiem sukcesu.

Stronił od funkcji urzędniczych. Nie lubił tłumu. Nie lubił bogów. Czy jednak naprawdę nie znosił kobiet? Wszystkie jego heroiny to przecież cudowne kobiety. Piękne i groźne, zdecydowane na wszystko, przebiegłe i czułe, zabójczynie i kochanki.

Gdybyśmy oddzielili to, co stanowi medium teatralne od tego, co jest opowieściową zawartością przekazywaną na scenie, to jakie mity preferuje Eurypides? Te, gdzie pojawiają się silne kobiety o patologicznych skłonnościach? Co nam chce powiedzieć ateński tragik? Że Medea miała piękne nogi? Że Helena nikogo nie zdradziła? Że pożądanie przerosło Fedrę? Że Andromacha to idealna żona? A Hermiona jest pięknością, która ma pstro w głowie?

Zbigniew Kadłubek – doktor habilitowany, adiunkt w Katedrze Literatury Porównawczej na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Śląskiego; filolog klasyczny, komparatysta, eseista, tłumacz, pisarz. Od 2002 roku pełnomocnik Rektora ds. Ośrodka Dydaktycznego Uniwersytetu Śląskiego w Rybniku.

Autor szkiców o dawnej i współczesnej kulturze Śląska, retoryce, literaturze średniowiecznej, ekspresjonizmie niemieckim. Opublikował dwie książki na temat teologii św. Piotra Damianiego (1007-1072). Wraz z Tadeuszem Sławkiem redaguje serii komparatystycznej „Civitas Mentis”. Wydał z prof. Aleksandrą Kunce zbiór esejów pt. „Myśleć Śląsk” (Katowice 2007). Autor napisanych po śląsku „Listów z Rzymu” (Katowice 2008). Współpracownik Laboratorium Dramatu Tadeusza Słobodzianka w Warszawie.

W 2010 r. ukazała się jego książka podejmująca problem nowej komparatystyki pt. „Święta Medea. W stronę komparatystyki pozasłownej” (nominowana do Nagrody Literackiej Gdynia 2011, drugie wydanie 2011). W 2011 roku ukazała się publikacja pod jego redakcją „99 książek, czyli mały kanon górnośląski” (Księgarnia św. Jacka, Katowice).

Członek Komisji Historycznoliterackiej PAN w Katowicach, Towarzystwa Literackiego im. T. Parnickiego, Verein für Geschichte Schlesiens e.V. i CompaRes – International Society for Iberian-Slavonic Studies, Johannes-Bobrowski-Gesellschaft e.V., prezes Stowarzyszenia Przyjaciół Uniwersytetu Śląskiego.