Butoh – japońska forma tańca nowoczesnego, która powstała w latach pięćdziesiątych XX wieku, kiedy po II wojnie światowej artyści tego kraju odwrócili się zarówno od form tradycyjnych, jak i od wpływów masowej kultury Zachodu i zwrócili się ku inspi

Butoh – japońska forma tańca nowoczesnego, która powstała w latach pięćdziesiątych XX wieku, kiedy po II wojnie światowej artyści tego kraju odwrócili się zarówno od form tradycyjnych, jak i od wpływów masowej kultury Zachodu i zwrócili się ku inspiracjom rodzimą mitologią agrarną i obrazoburczemu teatrowi Antoine’a Artauda oraz niemieckiemu ekspresjonizmowi. Bunt ten manifestował się w pracach pisarza Yukio Mishimy, reżysera Shuji Terayamy, czy tancerza i choreografa Tatsumi Hijikaty. Artyści pragnęli wydobyć na światło dzienne oficjalnie ignorowane, ciemne aspekty życia japońskiego społeczeństwa – deformację i szaleństwo. Butoh wyrywa się spod wpływu restrykcyjnej tradycji społecznej, dając bezprecedensową wolność artystycznej ekspresji. Jest prawdopodobnie najśmielszą próbą przełożenia tajemniczego, częstokroć tłumionego życia nieświadomości na międzyludzkie, publiczne medium teatru. Jak surrealizm – wczesny butoh wykorzystywał skrzywienie natury, i jak w dada – przypadek stanowił dlań zasadę kompozycji. Najbardziej znani twórcy butoh to Kauzo Ohno i Tatsumi Hijikata, a oprócz nich: Min Tanaka, Akaji Maro, Yoko Ashikawa oraz Daisuke Yohimoto.